Ik ben terug in Sunshine house, op het schiereiland Evia in Griekenland. Vier jaar geleden was ik hier ook om Thaise massages te leren geven. Takis zou daarin één van de goeroes zijn en een verblijf in het landhuis van zijn voorouders een heus privilege. De cursus was maanden van tevoren al volgeboekt. Ik had weinig massage-ervaring en herinner me dat het op vele fronten pittig was. De lange dagen (om half zes opstaan en soms pas om elf uur naar bed), de intense sessies (lange meditaties en pittige yoga en chi kong), maar vooral de hoeveelheid informatie. Als Takis vertelt dat ik mijn duim moet plaatsen tussen de ‘great trochander en de Iliac crest’ om in die houding de piriformis te kunnen bereiken, is dat lastig te verwerken als geen van die termen bekend voorkomt. Verder is deze man een enorme ouwehoer en praat hij veel over zijn reizen en de wijsheden die hij heeft opgedaan bij zijn leraren uit Thailand, China en India. In het introductierondje hoor ik mezelf zeggen dat ik terug ben om mijn kennis te verdiepen en mijn massagevaardigheden een impuls te geven. Tijdens deze twaalf dagen kom ik er echter achter dat het universum voor mij nog een hoop andere dingen in petto heeft.
De afgelopen jaren heb ik aardig wat anatomiekennis en kennis over de meridianenleer en acupressuur opgedaan, dus de verhalen van Takis landen veel comfortabeler dan toen. Hij is geïnspireerd door het boeddhisme, soefisme, hindoeïsme en de traditionele Chinese geneeskunst en ik hang geregeld aan zijn lippen. Het lijkt net of alles wat hij zegt precies voor mij is en precies op het juiste moment. Een voorbeeld daarvan is het snurk-dingetje. Een van mijn twee roomies snurkt als een echte walrus en de derde persoon zegt dat ze er wel doorheen kan slapen. Ik sleep mijn matras echter al drie nachten naar een andere plek. Als Takis en plein public vraagt of ik goed geslapen heb, en ik non-verbaal antwoord dat het niet top was, vertelt hij me dat ik niet op deze wereld ben om te slapen en dat ik niet zoveel slaap nodig heb. Hij heeft een punt; ook ik hang soms vast aan het idee ‘het was een lange dag dus ik moet zeker zeven uur slaap hebben’. Met het veelal suikervrij, glutenarm, veganistisch en uiteraard alcohol-loos dieet, heb ik aan zes uur ruim voldoende. Zo heb ik meer tijd over om te studeren, te oefenen, muziek te maken en te acroyogaën. Gedurende de week kom ik erachter dat dit massagekamp meer gaat over interpersoonlijk contact (we zijn met een grote groep en er is weinig privacy), persoonlijke ontwikkeling en voelen, dan over leren masseren. Aan het einde beschrijven meerdere deelnemers dan ook dat ze het als een wasmachine hebben ervaren, waarbij ze helemaal door elkaar zijn geschud en er als een ander persoon zijn uitgekomen. Er stromen vele tranen en ook ik heb mijn detox: op dag twee heb ik de hele ochtend heftige diarree. Volgens Takis heerst er een virus in het dorp en duurt deze detox maar kort. Ook vertrouwt hij me toe dat diarree in de ochtend heel goed is en dat het goed is om nu een dag te vasten. Dat vind ik heel lastig met het superlekkere eten dat Afendula driemaal daags op tafel zet. Twee dagen later heb ik het weer; nu minder heftig maar wel langer. Deze keer hou ik me maar aan het advies van Takis en eet ik niet. Helaas hebben we de volgende dag een gemeenschappelijke vastendag omdat we dan ook de buikmassage doen. Pfft… twee dagen nauwelijks eten. Ik voel me er echter goed bij en heb zelfs voldoende energie om in de pauzes acroyoga te doen; eindelijk weer een handstand in handen! Ik ben er nog niet uit wat dit maagdarmavontuur me probeert te vertellen…
De een na laatste dag vindt de massage-uitwisselloterij plaats: achttien massagebedjes met elk een briefje met een mooie tekst en elk een andere letter erop, liggen op ons te wachten. Vervolgens worden er zesendertig briefjes in een klankschaal gedaan met een letter en het cijfer één of twee erop. Ieder trekt een briefje en gaat naar de betreffende mat. De nummers één masseren ‘s ochtends minimaal tweeënhalf uur en de nummers twee ‘s middags. Aan het einde krijg je feedback van de teacher die jouw groepje heeft bekeken en beoordeeld. En de loterij zorgt er natuurlijk voor dat je precies die persoon krijgt die je op dat moment nodig hebt… We hadden twee dagen eerder ook al een korte uitwisseling gedaan en toen vond ik het best pittig om te ontvangen. Als iemand nog erg zoekende is, word je alle kanten op bewogen. Vermoeiend en soms zelfs pijnlijk. Omdat er vrijdag al iemand vertrokken was, vroeg ik Takis of ik – als we inderdaad met een oneven aantal zouden zijn – mocht werken op een van de assistenten. Zowel om een fijne massage te ontvangen, maar zeker ook om een lichaam te krijgen dat me voorbereidt op Nederlandse lichamen. Dus geen super flexibel klein yogameisje, maar het liefst een wat stevige man. Maar dat kon natuurlijk niet, dat moest ik aan het lot overlaten en vertrouwen dat ik zou krijgen wat goed voor me was. Ik vroeg het omdat ik dacht ‘nee heb ik, ja kan ik krijgen’. Toen het moment daar was, heb ik al mijn wensen los gelaten en gewacht tot er drie briefjes over waren. Het enige dat ik vroeg, was om als eerste te mogen masseren; ik had te veel energie om nu te ontvangen. R1, in de hoek, de laatste mat. En ja, een één, dus ik mag als eerste masseren. Ik ben al helemaal blij dat ik als eerste mag en als ik ernaartoe loop, zie ik dat Alexander, de grootste assistent, met een niet-flexibel en lang lichaam, op die mat stapt. Hoe groot is die kans? Takis vertoont een grote grijns, en ik ook. Alexander weet van niks, maar lijkt wel tevreden met het lot. Ik ben tijdens de massage helemaal in mijn flow en het gaat superlekker. Na afloop geeft hij als feedback dat het voelde alsof het voor mij effortless was en de teacher zegt dat het er slowly en patiently uitzag. Heel fijn om te horen. Kom maar door met die Nederlandse lichamen, let’s rock them!

SaveSave

SaveSave

SaveSave

SaveSave

Laat een waardering achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.