Van aubergines in groene en rode curry ga ik naar een ontbijt met aubergine en tomaat in olijfolie met oregano; een heel andere smaak. Op weg naar Amsterdam maak ik voor een paar dagen een tussenstop in Istanbul. Het is hier net een paar dagen erg koud, grijs en regenachtig. Dus niet alleen qua tijdzone helpt het bij de overgang naar Nederland, maar ook qua weersomstandigheden. Het verschil is dat ik hier een zorgvuldig laagjesbeleid moet voeren met behulp van mijn Aziëgarderobe terwijl ik in Nederland straks gewoon wat van de winterplank pak. Mijn vlucht hierheen was met FlyDubai, het lowcost-broertje van Emirates. Dit was een van de weinige opties die betaalbaar waren met een leuke tussenlanding en prettige vluchttijden. De menukaart is à la Transavia: wraps, broodjes en Pringles. Ik ben heel blij dat ik op straat in Bangkok een lekkere meeneemmaaltijd had geregeld en diverse snacks bij de lokale supermarkt. De vlucht van Bangkok naar Dubai zit vol met Russen, Oekraïners en andere soortgelijke-klankenmensen. Het stel naast me, ik schat ze eind twintig, doet me snel in mijn oordeelmodus schieten. Als het entertainmentsysteem niet reageert, roepen ze direct de stewardess. Terwijl het toch evident is dat er een aankondiging wordt gedaan en het systeem dan altijd even stil staat. Daarna komt er een fles wijn tevoorschijn uit de taxfreetas en het meisje zet deze zonder gêne aan haar mond. Dat gaat rap. Na een uur wordt er een schaal sushi tevoorschijn gehaald die binnen tien minuten voor driekwart leeg is waarna de rest in een afvalzak wordt gerold. Hij koopt een duur taxfreehorloge en zij drinkt de hele fles leeg. Na een uur of vijf – we zijn bijna in Dubai- is ze wat losser, ze kijkt me aan en we maken een praatje. Met behulp van de vertaal-app vertelt ze me dat ze in Phuket waren. Ze vond het wat tegenvallen ten opzichte van de plaatjes die ze van tevoren had gezien. Het blijkt haar eerste keer vliegen en ze vraagt me of ik niet bang ben. Zij namelijk wel en dat is de reden dat ze die wijn drinkt. Ik smelt en stel mijn oordeel bij. Dat moet best een avontuur zijn: een lange reis vanuit een provinciestad in Rusland, eerste keer vliegen en dan ook nog naar Pukhet. Daar kan ik alleen nog maar compassie voor voelen.

istanbul‘s Ochtends trek ik mijn hardloopkleren aan en verken – nog in het donker – de straten van Istanbul. Ik voel me thuis, alsof ik er al eerder was. De vissers op de brug leveren een prachtig romantisch beeld op als het langzaam licht wordt. Na het ontbijt (met inderdaad aubergines in tomatensaus) ga ik verder op verkenningstocht, maar nu met vijf laagjes kleding aan. Omdat het regent, bezoek ik de bazaar en andere binnenattracties. In de Agia Sofia huil ik van ontroering. Het is zo mooi en er heerst zo’n bijzondere sfeer. Stilte, ontzag en tranen van ontroering wisselen elkaar af.

istanbul reisverslagRokende mensen, poezen en vooral poezenpies, zijn oververtegenwoordigd in Istanbul, helaas ook met de bijbehorende geuren. En zowel in de bazaar als in de wijk waar ik woon, zijn de koopwaar geordend per straat. Er is een straat met tapijten, één met leren jassen, Turks fruit enzovoorts. Vreemd vind ik dat en niet goed voor het milieu, want je moet veel verder rijden als je boodschappen gaat doen. En het is ook niet klantvriendelijk. Komt het voort uit het communisme? Ik weet het niet, maar vind het wel prettig dat ik, als ik aangekomen ben in de straat met lampen en elektra en de straat met muziekinstrumenten, ik eindelijk met rust wordt gelaten. Ze kunnen toch niks aan me kwijt. Bij alle andere straten is het duidelijk dat ik op de grens met Azië zit: overal proberen ze hun koopwaar aan te smeren. Ik koop wat kleine cadeautjes voor het thuisfront en beland ‘s avonds uitgeput in bed. De volgende dag alweer naar het vliegveld, benieuwd of Nederland er nog ligt.

Laat een waardering achter

  1. Iwijn

    Nederland ligt er nog, maar over vijftig jaar wel onderwater.
    Welk alternatief kun je aanbevelen?
    Succes op reis!
    Iwijn