Gewoon even niets

Een maand lang op het eiland van de goden, Bali. Geen straf. Genietend in de zon van een boek, de geur van tropische bloemen en het geluid van de zee op de achtergrond. Who cares dat je dan af en toe moet werken? Met een lokale simkaart in mijn smartphone, mijn laptop in handbereik en een strakke planning zou ik vast geen stress ervaren en mijn klanten op afstand perfect kunnen bedienen.  O ja, en ik had zelfs mijn Nederlandse sim in een ‘smijttelefoon’ om ook nog telefonisch bereikbaar te zijn. All fine. Toch?

Heb ik me daar toch even op verkeken, zeg. Nieuwe aanvragen, spoedjes, deadlines, WhatsApp-berichten van vrienden en familie: een constante stroom van afleiding. In de eerste week zat ik nog lekker in de flow van werk. Moeiteloos haalde ik mijn eerste deadlines en wist ik een nieuwe opdracht binnen te halen. In week twee leek ik volledig ontspannen met het vooruitzicht op nog ruim twee weken vakantie. Werk kon daar gewoon nog bij.

Na drie weken begon echter ineens de paniek. Daar waar mijn verloofde borrelde van de inspiratie en allerlei informatie opslurpte, was ik alleen maar moe. Meegaan in zijn enthousiasme kon ik niet. “Ik wil gewoon niets! Waarom krijg ik mijn hoofd toch niet leeg?!” jammerde ik toen we nog een week te gaan hadden.

Mijn grootste probleem? Ikzelf.

Met nog enkele to-do’s op mijn werklijstje en talloze vragen van het thuisfront over uiteenlopende zaken, voelde ik mijn vakantie opgeslokt worden door de aandacht die anderen van me vroegen. Het belangrijkste probleem lag natuurlijk niet bij deze externe indringers. Ik was zelf het grootste probleem. Wie maakt immers die planning? Wie neemt de opdrachten aan? Wie bepaalt dat ik altijd bereikbaar moet zijn en onmiddellijk moet antwoorden? Ik.

De paniek was nodig. Het hielp me om alles aan de kant te gooien. Mijn klanten kregen te horen dat ik pas na thuiskomst weer aan het werk ging en vrienden kregen een ik-zonder-me-even-af-appje. Gewoon even niets. Alleen de zon, mijn boek, de geur van bloemen en het geluid van de zee. Een verplichte time-out.

Retreat

Mijn grootste les? Mijn mindset: durven grenzen te stellen én ook daadwerkelijk even een time-out inroosteren voor bezinning. Tijdens een retreat bijvoorbeeld. Als er iets is wat je tijdens een retreat doet, is het vooral leren om stil te staan bij het nu en met je eigen (beperkende) overtuigingen aan de slag te gaan. Het is een soort reset die je met hernieuwde energie weer naar huis stuurt, waarna je de kans krijgt om wat bewuster om te gaan met je eigen energieverdeling.

Mijn maandje Bali bleek me echt hernieuwde energie te hebben gegeven. Ik ben meer opgeladen dan ik na mijn paniekmoment had gedacht. Heerlijk dus! En toch… als workaholic denk ik er door deze ervaring serieus over na om eens écht op retreat te gaan om korte metten te maken met mijn eeuwige ‘moeten’. Gewoon even niets.

Laat een waardering achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.