De hechtingen waren er net die ochtend uitgehaald. Plots voelde ik mijn kleren op mijn huid plakken. Een natte plek. Ik hoefde de stof van mijn kleding maar even op te tillen om te zien dat er een gapend gat in de wond zat waar ik een week daarvoor geopereerd was. Er liep wondvocht uit. Vermoedelijk was ik iets te overmoedig met betrekking tot het genezend vermogen van mijn lichaam. Het antwoord van mijn chirurg: “Dit moet vanzelf dichtgroeien, hechten kan niet meer. Dit kan maanden duren en je moet extreem veel rust nemen.” Daar moest ik het mee doen. En dus zit ik al wekenlang aan huis gekluisterd, precies op het moment dat er ook op het vlak van werk en wonen flinke transitie aankomt die de komende jaren voor heel wat uitdagingen zorgt. Alsof het universum me iets wilde duidelijk maken.

Waarom vertel ik dit? Eigenlijk vooral om je mee te nemen op reis door mijn worsteling en transitie. Ik ben absoluut geen coach en ik weet ook niet wat jouw uitdagingen zijn. Ik deel simpelweg waar ik tegenaan loop en hoe die uitdaging aanga. Wellicht kun jij er wat mee.

Anders werken

Goed, een voorbeeld. Ik start in september een opleiding in Londen. Van veilig achter mijn laptop word ik getraind om professioneel spreker te worden. Da’s eng. Spreken in het openbaar voelt als een doodsangst voor velen, mijzelf incluis: mensen hebben letterlijk méér angst voor spreken dan voor de dood. Ik word ineens geconfronteerd met existentiële vragen als ‘Wie ben ik om mijzelf op een bepaalde manier te positioneren?’ en ‘Wat als mensen het niet eens zijn met mijn boodschap?’ en ‘Weet ik wel genoeg, ben ik wel goed genoeg?’.

Mijn uitdaging? Me méér verbinden met mijn eigen potentieel. De zelftwijfel dient geen doel meer.

Wat mij helpt? Mediteren.

Hoe?
1.     Door een wandelmeditatie, vaak met muziek op mijn telefoon.

2.     Door te gronden: ik visualiseer wortels die vanuit mijn voeten en mijn stuitje in de grond gaan – alsof ik heel stevig met beide voeten op de grond sta.

3.     Door een mantra van ‘zelfliefde’ te herhalen en in te beelden dat die zelfliefde een kleur heeft en me helemaal omringt.

Oh, en door ook simpelweg aan het werk te gaan met de nieuwe plannen en ze te consolideren. Uitwerken van ideeën geeft kracht. Ineens zie je hoeveel kennis er in je zit.

Anders wonen

En dan nog iets. Onze plannen voor een tiny house worden steeds concreter. Tiny = echt heul klein, zo’n 25 m2 inclusief loft (check YouTube maar eens). Weinig ruimte voor spullen dus. Afgelopen weekend bracht ik vijf paar schoenen naar de buurvrouw. Mijn dure design exemplaren gaan in de verkoop en mijn kledingkast wordt flink uitgedund. Probleemloos. Het zijn andere spullen waar ik moeite mee heb. Spullen die ik cadeau heb gekregen van mijn oma, moeder of mijn zusje. Die kan ik maar moeilijk wegdoen, puur vanwege de herinnering. Ben ik ondankbaar als ik iets wegdoe? Wat als ik spijt krijg? Heb ik wel genoeg bijzondere spullen over die zo’n mooi verhaal vertellen? Waarom ontleen ik mijn identiteit hieraan? Waarom zit er zo’n emotie aan spullen voor mij?

Mijn uitdaging? Loslaten en het vertrouwen hebben dat emotionele binding niet gerelateerd is aan fysieke voorwerpen.

Wat mij helpt? De verbinding met de belangrijkste mensen bewuster opzoeken.

Hoe?

1.     Door alle meldingen van social media en WhatsApp uit te schakelen. Dat klinkt tegenstrijdig. Maar… het leidt ertoe dat we vaker bellen in plaats van versnipperd contact via de chat.

2.     Door te focussen op mensen die ertoe doen en mijn inner circle meer aandacht te geven.

3.     Door bewuster te plannen, zodat ik rust en tijd heb voor hen en voor mijzelf

Ik denk dat accepteren van mijn eigen angst en emoties stap één is om de veranderingen de komende jaren aan te gaan. Ik ben stiekem dankbaar dat mijn lichaam me dwong om even stil te staan en te bezinnen. De rust die ik nu kan pakken is een cadeautje.

Ik ben oprecht benieuwd naar jouw uitdaging. Hoe los jij dat op? Reageer gerust hieronder. Wellicht kun je er andere lezers mee inspireren.

Laat een waardering achter